वरिष्ठ जनरल सर्जन डॉ विश्वास सापटणेकर हे तीन दशकांहून अधिक काळ पालघर आणि ठाणे जिल्ह्यांतील गरीब आणि आदिवासी समुदायांसाठी जीवनरेखा ठरले आहेत – ज्यांना आरोग्यसेवेची कमी किंवा प्रवेश नाही अशांना वैद्यकीय सेवा दिली जाते. ज्या वयात अनेकजण आपल्या कुटुंबियांसोबत निवृत्त जीवनाचा आनंद घेत आहेत, त्या वयात सपटणेकर (७८) शांतपणे अनेक टोप्या घालत आहेत – ते सर्जन, मानवतावादी, गोताखोर, शिक्षक आणि अथक स्वयंसेवक आहेत.आर्म्ड फोर्सेस मेडिकल कॉलेजचे माजी विद्यार्थी, सपाटणेकर यांनी शिक्षण पूर्ण केल्यानंतर लंडनमध्ये वैद्यकीय व्यवसाय केला. 1982 मध्ये ते भारतात परतले आणि त्यांनी ठाण्यात एक रुग्णालय स्थापन केले, जे वंचितांची सेवा करण्याच्या त्यांच्या आजीवन वचनबद्धतेचा आधार बनले.1993 मध्ये, सपाटणेकर – एक उच्च प्रशिक्षित स्कुबा डायव्हर – यांनी सुरक्षा एजन्सींना मदत केली आणि ठाणे खाडीत अतिरेक्यांनी फेकून दिलेले RDX पुनर्प्राप्त करण्यासाठी उच्च जोखमीच्या ऑपरेशनमध्ये महत्त्वपूर्ण भूमिका बजावली. “मी एक स्कूबा डायव्हिंग सेंटर चालवले आणि स्वतः एक प्रशिक्षित आणि अनुभवी डायव्हर होतो. मी स्वेच्छेने काम केले. ते एक पाऊल गेम चेंजर होते, कारण अधिक गोताखोर त्यात सामील झाले आणि आम्ही खाडीतून खूप मोठ्या प्रमाणात RDX काढण्यात यशस्वी झालो.”चार दशकांपासून वार्षिक पंढरपूर वारीमध्ये सापटणेकर यांचीही ओळख आहे. ते आणि त्यांची टीम हजारो वारकऱ्यांना पायी चालत कठीण यात्रेसाठी वैद्यकीय मदत पुरवतात. “वारकऱ्यांवर उपचार करणे ही माझ्या आयुष्यातील सर्वात समाधानकारक सेवा आहे. ती भगवान विठ्ठलाची सेवा करण्यापेक्षा कमी वाटत नाही.”दरम्यान, ठाणे आणि पालघरमधील आदिवासी समुदायांमधले त्यांचे कार्य त्यांच्या सर्वात चिरस्थायी वारशांपैकी एक आहे. सुरुवातीच्या वर्षांची आठवण करून देताना ते म्हणाले की, आव्हाने प्रचंड होती. “चाळीस वर्षांपूर्वी रस्ते, वीज किंवा मूलभूत सेवा नव्हत्या. आदिवासी औषधे घेण्यास कचरत होते. जनजागृती करून त्यांचा विश्वास जिंकायचा होता. हळूहळू त्यांचा आमच्यावर विश्वास बसू लागला.”ते म्हणाले, “आम्ही खडकावर बसून रुग्णांवर उपचार करायचो. कधीकाळी पालघरच्या देवबंद गावात मोकळ्या आकाशाखाली झाडांवर सलाईनच्या बाटल्या लटकवल्या जात होत्या.”आज त्याच गावात एक लहान दवाखाना आहे, आणि विशेष काळजीची गरज असलेल्या रुग्णांना ठाण्यातील रुग्णालयात पाठवले जाते. “सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे आम्ही आदिवासी समुदायांपर्यंत पोहोचलो जेव्हा त्यांच्यासाठी कोणीही काम करण्यास तयार नव्हते. ती सेवा तीन दशकांहून अधिक काळ टिकवून ठेवणे हे सर्वात मोठे आणि फायद्याचे आव्हान होते,” तो म्हणाला.कठीण परिस्थितीत काम करणे हा त्यांचा प्रवास नेहमीच ठरला आहे. सापटणेकर यांनी 2014-2016 दरम्यान दोनदा संघर्षग्रस्त दक्षिण सुदानमध्ये सहा महिने डॉक्टर्स विदाऊट बॉर्डर्सचे सदस्य म्हणून सेवा दिली. हिंसा आणि अस्थिरतेच्या काळात त्यांनी जगातील काही गरीब रुग्णांवर उपचार केले.“एकदा कामावरून परतत असताना आमचे वाहन बंद पडले. बंडखोर गटाच्या सदस्यांनी मोठी खंडणी मागितली. मी काही तासांनंतर त्यांच्या प्रमुखाला भेटलो आणि माझी ओळखपत्रे दिली. मी समजावून सांगितले की मी त्याच्या देशातील गरिबांची सेवा करत आहे आणि आम्हाला जाण्याची परवानगी देण्यात आली.सपाटणेकर नियमितपणे वैद्यकीय महाविद्यालयांमध्ये आणि सामाजिक मंचांवर भाषणे देत असतात, तरुण डॉक्टरांना किफायतशीर शहरी प्रॅक्टिसच्या पलीकडे पाहण्यासाठी आणि उपेक्षित समुदायांप्रती त्यांची जबाबदारी स्वीकारण्याचे आवाहन करतात.“औषध हे माझ्यासाठी शस्त्रक्रिया किंवा निदानाशी संबंधित नाही. लोक त्यांच्या सर्वात असुरक्षित स्थितीत असताना त्यांच्या पाठीशी उभे राहणे हे आहे,” असे सापटणेकर म्हणाले. तो शांतपणे, सातत्यपूर्णपणे आणि अतूट करुणेने काम करत राहतो.
