बहुतेक लोक त्यांच्या वॉलेटला एक सुरक्षित, कंटाळवाणे ठिकाण समजतात ज्यामध्ये नोट्स, कार्डे आणि कदाचित जुन्या चित्रपटाचे तिकीट असते. मायक्रोबायोलॉजिस्ट डॉ श्वेता यांच्यासाठी, ही एक पेट्री डिश आहे ज्याची वाट पाहत आहे. तिच्या एका रीलमध्ये, ती दाखवते की खरोखर पैशावर काय जगते आणि त्याचा परिणाम म्हणजे मऊ, अस्पष्ट बुरशीच्या वसाहतींनी भरलेली प्लेट जी एकेकाळी एखाद्या व्यक्तीच्या खिशात बसलेल्या वस्तूपेक्षा एलियन लँडस्केपसारखी दिसते.
डॉ श्वेता यांनी प्रत्यक्षात काय केले
प्रयोगशाळेत, डॉ श्वेताने पैसे घेतले आणि ते एका कल्चर प्लेटवर हळूवारपणे दाबले, नंतर ते उष्मायनासाठी सोडले. काही काळानंतर, बुरशीच्या अनेक वसाहती दिसू लागल्या, प्रत्येकाचा स्वतःचा रंग, आकार आणि पोत. एक साधी चिठ्ठी साच्याच्या लहानशा जंगलात बदलली होती. रील लहान आणि जवळजवळ खेळकर आहे, परंतु ते दर्शकांना ते पाहण्याची दुर्मिळ संधी देते जेव्हा सूक्ष्मजीवशास्त्रज्ञ जेव्हा ते “अदृश्य घाण” चे भाषांतर करतात तेव्हा ते तुम्ही प्रत्यक्षात पाहू शकता.
पैशात इतके जंतू का असतात
पैसा दिवसभर हात बदलतो. हे दुकानाच्या काउंटरपासून बस कंडक्टरपर्यंत, हॉस्पिटलच्या फार्मसीपासून ते रस्त्यावरील खाद्यपदार्थांच्या स्टॉलपर्यंत, कधीही धुतल्याशिवाय फिरते. नोटांचा कागद आणि शाई आणि नाण्यांवरील लहान खोबणी, सूक्ष्मजंतूंना चिकटून राहण्यासाठी थोडी जागा देतात.घाम, आर्द्रता आणि खिशातील किंवा पाकीटातील उबदारपणा जोडा आणि तुम्हाला बुरशी आणि जीवाणूंसाठी एक आरामदायक वातावरण मिळेल जे त्या नोटला स्पर्श करणाऱ्या पुढच्या व्यक्तीपर्यंत पोहोचण्यासाठी पुरेसा काळ टिकेल.
पैशावर बुरशी आणि आरोग्यासाठी याचा अर्थ काय
डॉ. श्वेताच्या ताटावरील फ्लफी वर्तुळे केवळ प्रयोगशाळेतील कुतूहल नाही. काही पर्यावरणीय बुरशीमुळे ज्या लोकांचे संरक्षण कमकुवत आहे, जसे की मधुमेह, दीर्घकालीन आजार किंवा त्वचेची स्थिती अशा लोकांमध्ये संक्रमण होऊ शकते. बऱ्याच निरोगी लोकांसाठी, द्रुत स्पर्शाने स्वतःहून गंभीर आजार होण्याची शक्यता नसते, परंतु जेव्हा दूषित हातांनी चेहरा, अन्न किंवा उघड्या त्वचेला स्पर्श केला तेव्हा धोका वाढतो.कालांतराने, हे त्वचेवर पुरळ, नखे संक्रमण किंवा क्वचित प्रसंगी, ज्यांची प्रतिकारशक्ती आधीच कमी आहे अशा लोकांमध्ये अधिक गंभीर समस्या निर्माण होऊ शकतात.
हाताची स्वच्छता शांत नायक म्हणून
तिच्या संदेशाचे हृदय सोपे आहे. हे पैशाला घाबरण्याबद्दल नाही. हे लक्षात ठेवण्याबद्दल आहे की आपले हात गलिच्छ पृष्ठभाग आणि आपले शरीर यांच्यातील पूल आहेत. जर तुम्ही पूल धुतलात, तर खूपच कमी जंतू ते ओलांडतात.म्हणजे पैसे हाताळल्यानंतर, जेवण्यापूर्वी आणि घरी परतल्यावर साबण आणि पाण्याने हात धुवा. जेव्हा साबण आणि पाणी हाताशी नसतात, तेव्हा तुमच्या पिशवीत किंवा काउंटरवर अल्कोहोलवर आधारित हाताने घासण्याची छोटी बाटली मदत करू शकते. या छोट्या छोट्या सवयी आहेत, पण त्या वाढतात.
आज तुम्ही छोटे बदल करू शकता
डॉ श्वेताची रील काही दैनंदिन वर्तन समायोजित करण्यासाठी एक धक्का आहे:खाताना किंवा स्वयंपाक करताना नोट्स न मोजण्याचा प्रयत्न करा. तुमची जेवणाची कामे आधी पूर्ण करा, मग पैसे हाताळा. रोख व्यवहार केल्यावर लगेच डोळे चोळणे, ओठांना स्पर्श करणे किंवा नखांभोवतीची त्वचा उचलणे टाळा.तुम्ही दिवसभर पैसे घेऊन काम करत असाल तर सॅनिटायझर जवळ ठेवा आणि ग्राहकांमध्ये नियमितपणे वापरा.जर तुम्हाला एक्जिमा, तडे गेलेली त्वचा, मधुमेह किंवा वारंवार त्वचेचे संक्रमण होत असेल, तर तुमच्या हाताशी अधिक दयाळूपणे वागा. त्यांना वारंवार स्वच्छ करा आणि कट झाकून ठेवा.
मायक्रोबायोलॉजिस्टच्या डोळ्यांद्वारे दैनंदिन जीवन पाहणे
तिची सामग्री इतकी आकर्षक बनवते की ती व्याख्यान देत नाही. ती फक्त प्लेट दाखवते आणि लोकांना त्यांचे स्वतःचे निष्कर्ष काढू देते. सामान्य नोटेतून वाढणारे बुरशीचे नीटनेटके रिंग आणि अस्पष्ट पॅच “जंतू” बद्दलच्या कंटाळवाण्या वस्तुस्थितीला तुमच्या मनात चिकटलेल्या चित्रात बदलतात.तिच्या लेन्सद्वारे, पैसा हे केवळ मूल्याचे प्रतीक बनून थांबते आणि एक स्मरणपत्र बनते की आपण सतत एकमेकांसोबत अदृश्य जग सामायिक करत आहोत. उद्दिष्ट घाबरणे नाही तर जागरूकता आहे. स्वच्छ हात, लहान मनाच्या सवयी आणि आपण जे पाहू शकत नाही त्याबद्दल थोडासा आदर ठेवून, आपण आपल्या स्वतःच्या आरोग्याचे आणि आपल्या नंतर समान नोटांना स्पर्श करणाऱ्या प्रत्येकाच्या आरोग्याचे शांतपणे संरक्षण करत रोख वापरत राहू शकतो.
